Bəxtiyar Vahabzadə – ANNEM ÖLDÜ MÜ? – ANAM ÖLDÜMÜ?

Standard

Bəxtiyar Vahabzadə – ANNEM ÖLDÜ MÜ?

Ne hız ellerini üzdün dünyadan,
balanı tek koyup nereye gittin?
Nasıl yok oluyormuş bir anda insan,
sanki bu dünyada hiç yok imişsin..

Güneş gurup etti.. Oda karardı.
Bir anda yok oldun sen hayal gibi.
Şimdi düşünürüm senden ne kaldı?
Gönlünde hatıran kara hal gibi..

Beni boya başa yetirdin anne,
bize borçlu bildik her zaman seni,
sen beni dünyaya getirdin anne,
bense yola saldım dünyadan seni..

Sen bana beşikte ninni çalmışsın,
bugün ninni çalsam sana ben de mi?
Senin şirin şirin ninnilerini,
sana gaytarayım cenazende mi?

“Uykun şirin olsun” diyerdin bana,
“uykun şirin olsun” deyim mi sana?
Gerek ben başına dönüm dolanım,
beni hayat için hep uyutanım,
söyle ölümçün
nasıl uyutayım seni ben bugün?

Bu nasıl dünyadır, anlayamam ben,
cilvesi cürbecür, rengi cürbecür,
dün öz nefesiyle seni isiden,
bugün buza dönüp, taşa dönüptür.

Bu nasıl dünyadır?
İnsanoğlunun
hayali göktedir, kendi yerdedir.
Sağken omuzunda hayatın yükü,
ölende ceseti çiyinlerdedir.
Bu nice dünyadır, bu nice dünya?
Ölüm hakikat, hayatı rüya.
Derdimin, gamımın ortağı sendin,
niye yüz çevirdin ya niye benden?
“Derdin bana gelsin” hani diyerdin,
niye dert ekledin derdime ya sen?

Annem, kimse seni darıltmamıştır,
ben seni,
ben seni darıltan kadar.
Şimdi kime açsam derdimi bir bir,
kim benim derdime yanar sen kadar?
Evin her yerinde görülür yerin,
gözüm ahtarcıdır anne, ey anne,
“ninem” “hani” diyor küçük azerin?
Ne cevap verem ana, ey ana?
Bilmem, bilmem, bilmem bu ölüm nedir,
hayat var iken,
nefesin ey anam hala evdedir,
kendin yer altında taşa dönmüşsün.

Bugün yedin oldu..
Annem yedi gün,
bizimle beraber ağlar odalar,
sana,
yalnız sana,
sana demek için,
gönlümde ne kadar bilsen sözüm var..

Annem, ısmarlandın anne toprağa ,
bu ölüm sineme çekti dağ benim,
sen benim arkamda benzerdin dağa,
sanki de arkamdan uçtu dağ benim..

Ömrü başa vurdun altmış yaşında,
altmışın üstünde durup yaşında,
artık senin için duruduğu zaman,
benim çün dolaşır,
gün olur akşam..
Vakit geçer, sen benden uzaklaşırsın,
ben sana günbegün yakınlaşırım…

══════ஜ۩۞۩ஜ════════════ஜ۩۞۩ஜ══════

ANAM ÖLDÜMÜ?

Nə tez əllərini üzdün dünyadan,
Balanı tək qoyub hara getdin sən?
Necə yox olurmuş bir anda insan,
Elə bil dünyada heç yox imişsən.

Günəş qürub etdi… otaq qaraldı,
Bir anda yox oldun sən xəyal kimi.
İndi düşünürəm: Səndən nə qaldı,
Könlümdə xatirən qara xal kimi.

Məni boya-başa yetirdin, ana
Bizə borclu bildik hər zaman səni.
Sən məni dünyaya gətirdin, ana,
Mənsə yola saldım dünyadan səni.

Sən mənə beşikdə laylay çalmısan
Bu gün laylay çalım sənə məndəmi?
Sənin şirin-şirin laylalarmı
Mən sənə qaytarım cənazəndəmi?

“Yuxun şirin olsun” – deyərdin mənə,
“Yuxun şirin olsun” – deyimmi sənə?
Gərək mən başına dönəm-dolanım,
Məni həyat üçün yatıran anam,
Söylə ölümçün
Necə yatırım
Səni mən bu gün?

Bu necə dünyadır, anlamıram mən,
Cilvəsi cürbəcür, rəngi cürbəcür
Dünən nəfəsiylə səni isidən
Bu gün buza dönüb, daşa dönübdür.

Bu necə dünyadır,
İnsan oğlunun
Xəyalı göydədir, özü yerdədir,
Sağ ikən çiynində həyatın yükü,
Öləndə cəsədi çiyinlərdədir…
Bu necə dünyadır, bu necə dünya,
Ölümü həqiqət, həyatı röya.

Dərdimin, qəmimin səndin ortağı, .
Niyə üz döndərdin, bəs niyə məndən?
“Dərdin mənə gəlsin!” – deyərdin axı,
Niyə dərd caladın dərdimə bəs sən?..

Anam, heç kəs səni incitməmişdir,
Mən səni,
mən səni incidən qədər.
İndi kimə açım dərdimi bir-bir,
Kim mənim dərdimə yanar sən qədər?

Evin hər küncündə görünür yerin.
Gözüm axtarcıdır, ana, ay ana,
“Nənəm hanı?” – deyir körpə Azərin,
Mən nə cavab verim, ona, ay ana?
Bilmirəm, bilmirəm bu ölüm nədir,
Həyat var ikən?
Nəfəsin, ay anam, hələ evdədir,
Özün yer altında daşa dönmüsən.

Bu gün yeddin oldu…
anam, yeddi gün,
Bizimlə bərabər ağlar otaqlar.
Sənə,
yalnız sənə,
sənə deməkçün
Könlümdə nə qədər mənim sözüm var.

“Kimləri çağıraq bu gün yeddiyə?”
Xalalar, bacılar soruşur məndən.
Anamdan soruşaq, o bilər deyə,
Sənin otağına üz tuturam mən.

Anam, tapşırıldın ana torpağa,
Bu ölüm, sinəmə çəkdi dağ mənim.
Sən mənim arxamda bənzərdin dağa,
Elə bil arxamdan uçdu dağ mənim.

Qızımın adıdır sənin öz adın.
Bu da göz dağıdır mənə bu gün də.
Son dəfə sən mənə baxıb ağladın,
Surətim məzara getdi gözündə…

Ömrü başa vurdun altmış yaşında.
Altmışın üstündə durub yaşın da.
Artıq sənin üçün dayanan zaman
Mənimçün dolanır…
Gün olur axşam.
Vaxt keçir, sən məndən uzaqlaşırsan,
Mən sənə günbəgün yaxmlaşıram.

Fevral, 1963.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Connecting to %s