Sezai Karakoç – VƏ MONA ROZA – VE MONA ROZA

Standard

045

Sezai Karakoç – VƏ MONA ROZA

Peyğəmbər çiçəyinin ayrılığında ara
Sənə doğru uzanan çarəsiz əllərimi
Sirrimi danışıram vəfalı balıqlara;
Yalnız onlar tutacaq bu dünyada yerimi
Koy verib telli-pullu saçlarım rüzgara,
Bir uşağın ardına düşən heykəllərimi.
Peyğəmbər çiçəyinin ayrılığında ara

Bir çevrə sağ əlimdən bulanıq suya düşdü
Və boğazımı sıxdı incə, uzun barmaqlar.
Günahkar torpağıma saçından bir tel düşdü;
Nə olmuş sənə Roza, bir dərdə tutulmusan.
Bir çörək qədər əziz, fikirlər belə bitdi;
Qəhr olsun manolyalar və Noel ağacları
Bir çevrə sağ əlimdən bulanıq suya düşdü

Bu şapkanı çıxarıb tullayıram irmağa;
Hər şeyim sizin olsun, həp sizin, kəsik başlar.
Röyasında hörümçək başlarsa ağlamağa
İçinə gül qoyduğum tüfək ölməyə başlar
Günahını belinə yükləyən Kaplumbağa
Kimi, ölüm önündə öz mənliyim yavaşlar
Eləysə bu şapkanı tullayıram irmağa.

Bu kişilər qoxunu pişiklər kimi alır
Və pişiklər hər gecə sürünür yastıqlara.
Dənizləri bəxtiyar edən günlər qısalır
Satılmayan çiçəklər, zəhərli və qapqara,
Unudulmuş kişilərə və qadınlara qalır
Bir kəkliyin gözləri düşər əriyən qara
Və kişilər qoxunu pişiklər kimi alır.

Və tənhalıq, siqaret külü qədər tənhalıq!
Və torpağın röyaya ilan kimi girişi
Sənə də, Mona Roza, döş körpəni saxlarıq
Əllərində qılçıqlı boltların bir dişi
Sənin xatirən kimi böyük, yeni, qaranlıq;
Sənin xatirən qədər Allah və şeytan işi…
Və tənhalıq, siqaret külü qədər tənhalıq!

Bu gün yalnız yağışa dözə biləcəyəm
Ta boğazıma qədər çıxan dəli yağışa
Tükümə xoruzdan daha çox güvənəcəm
Güvənəcəyəm bu bəlalı yağışa
Ruhumu bayraq kimi mən təslim edəcəyəm
Asılmış bir adamın iki əli yağışa
Bu gün yalnız yağışa dözə biləcəyəm.

Bir qatar işığına, günəşə çəkmək səni
Və bir şəhər yaratmaq ruhundan Gülcə deyə
Parçalanan gəmiyi və deşilən yelkəni
Qatışdırmaq səssizcə oxunan bir tülküyə
Və sonra bir qıraqda öldürmək ölməyəni
Və son vermək bitməyən, bu bitməyən şərqiyə,
Bir qatar işığına, günəşə çəkmək səni

Sənə tovuzquşunun içimə girdiyini
En son söz olaraq söyləmək istəyirəm
İçimdə tovuzların bir-bir yox olduğunu
Mənə də bir cüt ağ qanat qaldığını.
Son, en son söz olaraq söyləmək istəyirəm
İçimə girdiyini, tükünü yolduğunu
Son, en son söz olaraq söyləmək istəyirəm

Peyğəmbər çiçəyinin aydınlığında ara
Sənə doğru uzanan çarəsiz əllərimi.
Sirrimi danışıram vəfalı balıqlara;
Yalnız onlar tutacaq bu dünyada yerimi
Koy verib telli-pullu saçlarım rüzgara,
Bir uşağın ardına düşən heykəllərimi.
Peyğəmbər çiçəyinin aydınlığında ara

Sezai Karakoç – Ve Mona Roza

Peygamber çiçeğinin aydınlığında ara
Sana doğru uzanan çaresiz ellerimi
Sırrımı söylüyorum vefakar balıklara
Yalnız onlar tutacak bu dünyada yerimi
Koyverip telli pullu saçlarını rüzgara
Bir çocuğun ardına düşen heykellerimi
Peygamber çiçeğinin aydınlığında ara

Bir çevre sağ elimden bulanık suya düştü
Ve boğazımı sıktı parmaklar ince uzun
Günahkar toprağımın saçından bir tel düştü
Sana ne olmuş Roza, bir derde tutulmuşsun
Bir ekmek kadar aziz fikirler böyle pişti
Noel ağaçları ve manolyalar kahrolsun
Bir çevre sağ elimden bulanık suya düştü

Şu şapkayı çıkarıp atıyorum ırmağa
Her şeyim sizin olsun, hep sizin, kesik başlar
Rüyasında örümcek başlarsa ağlamaya
İçine gül koyduğum tüfek ölmeye başlar
Günahını sırtına yüklenen kaplumbağa
Gibi ölüm önünde özbenliğim yavaşlar
Öyleyse bu şapkayı atıyorum ırmağa

Bu erkekler kokuyu kediler gibi alır
Ve kediler de her gece sürünür yastıklara
Denizleri bahtiyar eden günler kısalır
Satılmayan çiçekler zehirli ve kapkara
Unutulmuş erkekler ve kadınlara kalır
Bir geyiğin eriyen gözleri düşer kara
Ve erkekler kokuyu kediler gibi alır

Ve yalnızlık, sigara külü kadar yalnızlık
Ve toprağın rüyaya yılan gibi girişi
Sana da Mona Roza, taşbebeği bıraktık
Ellerinde kılıçlı balıkların bir dişi
Senin hatıran kadar büyük, yeni, karanlık
Senin hatıran kadar Allah ve şeytan işi
Ve yalnızlık, sigara külü kadar yalnızlık

Bugün yalnız yağmura tahammül edeceğim
Ta boğazıma kadar çıkan deli yağmura
Tüyüme horozdan çok itimat edeceğim
İtimat edeceğim şu belalı yağmura
Ruhumu bayrak yapıp ben teslim edeceğim
Asılmış bir adamın iki eli yağmura
Bugün yalnız yağmura tahammül edeceğim

Bir tren ışığına, güneşe çekmek seni
Ve bir şehir yaratmak ruhundan Geyve diye
Parçalanan gemiyi ve yırtılan yelkeni
Katıvermek sessizce söylenen bir türküye
Ve sonra bir köşede öldürmek ölmeyeni
Ve son vermek bu bitmeyen şarkıya
Bir tren ışığına, güneşe çekmek seni

Sana tavus kuşunun içine girdiğini
En son söz olarak söylemek istiyorum
İçimde tavusların kaybolduğunu
Bana da bir çift ak kanat kaldığını
Son, en son söz olarak söylemek istiyorum
İçime girdiğini, tüyünü yolduğumu
Son, en son söz olarak söylemek istiyorum

Peygamber çiçeğinin aydınlığında ara
Sana doğru uzanan çaresiz ellerimi
Sırrımı söylüyorum vefakar balıklara
Yalnız onlar tutacak bu dünyada yerimi
Koyverip telli pullu saçlarını rüzgara
Bir çocuğun ardına düşen heykellerimi
Peygamber çiçeğinin aydınlığında ara…

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Connecting to %s