ELÇİN SƏFƏRLİ – ÜNVANSIZ DƏHLİZ – ELÇİN SEFERLİ – BİLİNMEYEN DEHLİZ

Standard

elçin seferli2

ELÇİN SEFERLİ – BİLİNMEYEN DEHLİZ

Fani dünyadan çok çok uzakta adresi belli olmayan bir mekan. Sanki bu sıradışı mekan Fani dünya ile Ebedi dünya arasında dehliztir. Her taraf karanlık. Burada en cesur insanı bile korku teri, panik hissi kucağına alabiliyor…
O, kendi eceli ile ölmediği için buraya düşmüştü. Her taraf karanlık olduğundan da hiçbir şey görmüyordu. İlk önce o düşündü ki, hazdayım, zevkin etkisiyle her taraf karanlık ve sakin. Ancak bu olağanüstü haz hissiyle uçmadığını anladı. Elleri ile kulaklarını sımsıkı kapadı, tüm gücüyle bağırdı, annesine seslendi. Fakat sesine ses veren olmadı. Kaçmak istedi, sonsuzluğu hatırlatan karanlıkta kaçıp yoruldu, yere düştü. Ne olduğunu anlayamıyordu. Bu karanlıkta sadece kendini fark ediyordu.

O kendi “ben” liğiyle başbaşa kalmıştı. Birden gözü uzaktan gelen ışığa takıldı. Işık yaklaştıkça ezan sesi duyuluyordu. O, yerinden kalkıp ışığa doğru yürümek istedi. Korku içinde olduğu için bir adım bile atmaya zorlanıyordu. Artık aynı ışık onun etrafını sarmıştı.

Son cümle “La ilahe illallah” duyuldu. Aniden beyaz giysili, yüzü nurlu, en önemlisi kendine benzer biri onun gözü önünde canlandı. O şaşkın halde sordu:

Sen kimsin? (Cevap gelmedi)
Burası neresi? (Cevap gelmedi)
Benden ne istiyorsun?
Sonunda beyaz giysili, kendine benzeri sakin bir sesle dillendi:
Ben senin “ben” liğinim.
O gülümsedi.
– “Ben” misin?

Kendisine benzer bu kez sesini biraz yükseltti.
-Ben Senim. Ben, senin içinde bir ömür yaşamıştım. Sen kendini idrak ettikten bu yana , sana her zaman umutlu oldum. Vicdanını, namusunu, hayatının en önemli anılarını Biz beraber yaşardık. Sana hep destek olurdum. Ancak görevimi sonuna kadar tamamlayamadım … Şeytana boyun eğdiğini anlayamadım. Ben bir “ben” olarak lekelendim. Artık için boş. Yüce Allah’ın emriyle Ben vaktiyle senin “ben” in gibi hesap vermeye hazırlanıyorum. O beklenen an
– Ahiret günü arifesinde Allah’ın rızası ile senle görüşüyoruz. Sen kendi “ben” liğine hesap vermelisin. Alemlerin Rabbi karşısında kendi “ben” liğini temizlemen gerek!

O, hiç bir şey anlayamıyordu. Rüya gördüğünü tahmin ediyordu. Kendisine benzeri ise Zamanı uzatmadan hemen söze geçti. Sakin, aynı zamanda biraz yüksek sesle:
-Uzun Yıllar Ben senin “ben” in olmuşum. Ancak yıllar içinde seni tanımadım. Seni çok çabuk terk ettim. Şeytanın etkisiyle akıl almaz hareketler ediyordun. Çevrendekiler yüzüne gülseler bile arkandan yakışıksız konuşmalar yapıyorlardı. Yüce Rab Fani dünyada her bir insana mühlet verir. Adem’in nesilleri ise bu mühletten kullanıp,
Allah’ın vaad etdiği Cennete değerli bileti kazanmak için Büyük Yaratıcı’nın emirlerine tabi olur. Sen ise Yüce Allah’a tabi olmayı başaramadın. Şeytanı dost seçerek “ben” liğini kaybettin. Her şeyin sonunda “ben” liğinle karşı karşıya durup hesap veriyorsun … “Ben” liğin karşısında kendini nasıl takdim ederdin?

O, biraz sustu. “Ben” liğinin karşısında aciz olduğunu fark ediyordu. Sonra:
Ben kendimi dünyanın en mutsuz varlığı gibi hissediyorum. Hayatım her zaman boşluklarla dolu olmuş. Kendimi idrak ettiğimden bu güne içinde olduğum boşluklarda sıkılıp, nefes almak için çırpındım. Belki de uyuşturucunun çemberine düşmekte bu çırpıntıların rolü büyük olmuştur. Fani dünyamız sınavlarla dolu olduğunu anlıyorum. Allah’ın her insanı farklı şekillerde imtihan ediyor. Sadece güçlüler bu imtihandan yüzü ak, alnı açık çıkabiliyor. Benim gibi güçsüzler ise uçurumda olduğumuzu anlıyoruz.

Rabbimizin vaad ettiği Cehenneme gideceğimiz günü bekliyoruz ….. (sessizlik) …….. Benim Fani dünyada insanlığa yakışan hareketim olmadı. İlk defa 14 yaşımda bahçemizdeki kedi yavrularını kaynar suya atmakla katil olmamın temeli koyuldu. Her defasında sahipsiz kedi veya köpek görünce, onlara işkence yapmaya can atıyordum.Gecelerin birinde babaannemin köyünde çoban Hızır dedenin ahırını ateşe verdiğim bile oldu. Koyun-kuzuların meliye-meliye yanıp, kebap olması bana eğlendirici geliyordu. Bahçemizdeki tavukları elimle boğup, kuyuya atıyordum. Her defasında bahçıvan Harun dayı tavukların ölüsünü kuyudan çıkardığında babaannemin sinirleri yükseliyordu. Bu manzarayı gören babaannem Harun dayıyı
suçluyordu, hatta iş o yere varmıştı ki, babaannem zavallı Harun dayını kedisini kovar gibi kovmuştu.

İnsanlara zarar vermem sıradan bir hal almıştı. Yaz ayları idi. Havalar çok sıcak geçiyordu. Komşunun kızı Nazlı ile nehirde üzüyorduk. Çocuk yaşlarından yüzme sporu ile ilgilenen Nazlı köyümüzün mahir yüzücüsü sayılırdı. Her zamanki gibi Nazlı nehirde oyunlar yapıyordu. Nazlı’nın bu kadar güzel yüzmesi bende çekememezlik hissi uyandırıyordu. Ansızın yetenekli yüzücünün ayağı taşa takıldı. Biçare kızcağız suda kanadı kırık kuş gibi çırpına-çırpına beni yardıma çağırıyordu.Önce duymazlıktan geldim. Zavallı Nazlı’nın yüksek sesle bağırması beni rahatsız etti. Çabucak yanına yüzüp saçlarına dokundum, ipek gibi ince saçlarını okşadım. Zavallı kız ümitlendi. Beni kurtarıcısı bilip rahatladı. Ancak boş umut fayda vermez demişler. Ellerimle Nazlıyı nehirde boğdum. Nazlı çırpındıkça sıcak suya batırdığım kedi yavruları gözümün önüne geldi. Şu an her şeyi yapabilecek kadar güçlü hissediyordum. Uzun süren çabalardan sonra köyümüzün güzeli Nazlı boğularak öldü.
Bu kez de şeytanın yardımıyla kimse benden şüphe etmedi.

Kendisine benzeri vicdansızlığın uç noktasında olan bu rezil “insan” ın “ben” liği olması ile utanıyordu. O ise her bir iğrenç eylemini itiraf etmek istiyordu ….
İstiyordu , çünkü, böylece hafifleyeceğini umuyordu. O, ayaklarında güç toplayıp, ayağa kalktı, yüzünü adsız çöle tuttu. Gözüne deniz dalgalarına benzeyen küçük kum tepecikleri göründü. O, dalgın bakışlarla kendisine benzeri ile sohbete devam etti:

– Ey aziz “ben” liğim, biliyor musun, neden seni terk edip, şeytana uydum? Çünkü, çocukluktan herkesin nefret dolu bakışları üzerimdeydi. Babamı çok erken kaybettim. Annemin ise kötü yolun yolcusu olması hayatımın en çirkin sayfasının başlangıcı oldu. Her zaman bu sayfayı kapayıp , yenisini açmak istiyordum. Açtığım her yeni sayfada kirli sayfaların izi kalıyordu. Annemi gördüğüm her yeni gün bataklığın içinde boğulmama neden oldu. İğrenç annemin
davranışlarını gördükçe daha çok hayvanlara eziyet etmek,insanlığa karşı olmadık hareketler yapmak istiyordum.

Kurbanlarımın işkence çekmesi beni ruhlandırıyordu.O konuştukça kendine benzeri yavaş kayboluyordu. Onun aklından bir soru geçiyordu. Kendisine benzeri ise kendisine sorulacak soruyu cevaplamaya sabırsızlanıyordu.

Kendisine benzeri dedi:
– Allah’a tövbe et! Yüce Allah bağışlayandır
Bu sözlerden sonra kendisine benzeri gözden kayboldu. O, ise şaşkın halde kendisine benzerine soramadığı fakat açıkla cevaplandırılan sorusu hakkında düşüne-düşüne gözlerini kapadı. O da diğer BİLİNMEYEN DEHLİZİN sakinleri gibi Ahiretin – hesap gününün gelmesini bekleyecekti.

Uyğunlaştıran : Ayşen Savadova

—-
(Yazı məzunu olduğum Həzi Aslanov adına 175 nömrəli məktəbin iki şagirdinə həsr olunur. Hər ikisi insanlığa yaraşmayan həyat yaşamış, Fani dünyanı biri avtomobil qəzasında digəri isə narkotikin yüksək dozası nəticəsində tərk etmişdir).

Fani dünyadan çox-çox uzaqda ünvansız bir məkan. Sanki bu qeyri-adi məkan Fani dünya ilə Əbədi dünya arasında dəhlizdir. Hər tərəf qaranlıq. Burada ən cəsur insanı belə qorxu təri, vahimə hissi ahuşuna ala bilir…

O, öz əcəli ilə ölmədiyi üçün bura düşmüşdü. Hər tərəf qaranlıq olduğundan o, heç bir şey görmürdü. İlk əvvəl o elə güman etdi ki, kayfdadır, kayfın təsiriylə hər tərəf qaranlıq, sakitlikdir. Ancaq bu qeyri-adi kayfda uçmadığını anladı. Əlləri ilə qulaqlarını bərk-bərk sıxdı, var-gücüylə qışqırdı, anasını səslədi. Lakin səsinə səs verən olmadı. Qaçmaq istədi, sonsuzluğu xatırlayan qaranlıqda qaçıb yoruldu, yerə yıxıldı. Nə baş verdiyini anlamırdı. Bu qaranlıqda yalnız özünü dərk edirdi. O öz “mən”liyilə təkbətək qalmışdı. Birdən gözü uzaqdan gələn işığa sataşdı. İşıq yaxınlaşdıqca azan səsi eşidilirdi. O, yerindən qalxıb işığa doğru getmək istədi. Qorxu içində olduğu üçün bir addım belə atmağa çətinlik çəkdi. Artıq həmin o işıq onun ətrafını bürümüşdü. Son cümlə “LA İLAHƏ İLLALLAH” eşidildi. Qəflətən ağ geyimli, üzü nurlu, ən əsası özünə bənzər biri onun gözündə canlandı. O şaşqın halda soruşdu:

-Sən kimsən? (cavab gəlmədi)

Bura haradır? (cavab gəlmədi)

Məndə nə istəyirsən?

Nəhayət ağ geyimli, özünə bənzəri sakit bir səslə dinləndi:

-Mən sənin “mən”liyinəm.

O gülümsəndi.

-“mən”imsən?

Özünə bənzər bu dəfə səsini bir qədər artırdı.

-Mən sənəm. Mən, sənin içində ömür boyu yaşamışam. Sən özünü dərk edəndən bəri mən, sənə hər zaman ümid olmuşam. Vicdanını, namusunu, həyatının ən önəmli anlarını Biz bir yaşamışıq. Sənə həmişə dəstək olmuşam. Ancaq öz vəzifəmi sonuna kimi yerinə yetirə bilmədim… Bilmədim, sən şeytana tabe oldun. Mən bir “mən” olaraq çirkləndim. Artıq için boşdur. Uca Allahın əmri ilə Mən vaxtilə sənin “mən”in kimi hesabat verməyə hazırlaşıram. O gözlənilən an – Axirət günü ərəfəsində Allahın rizası ilə sənlə görüşürük. Sən öz “mən”liyinə hesabat verməlisən. Aləmlərin Rəbbi qarşısında öz “mən”liyini təmizləməlisən!

O, heç bir şey anlamırdı. Yuxu gördüyünü güman edirdi. Özünə bənzəri isə vaxtı uzatmadan dərhal mətləbə keçdi. Sakit eyni zamanda bir az yüksək səslə:

-Uzun illər Mən sənin “mən”in olmuşam. Ancaq bu illər ərzində səni tanımamışam. Səni çox tez tərk etdim. Şeytanın təsiri ilə ağılasığmaz hərəkətlər edirdin. Ətrafındakılar üzünə gülsələr belə arxanca nalayiq danışırdılar. Uca Rəbb Fani dünyada hər bir insana möhlət verir. Adəmin törəmələri isə bu möhlətdən istifadə edib, Allahın vədd verdiyi Cənnətə qiymətli bileti qazanmaq üçün Böyük Yaradanın əmirlərinə tabe olur. Sən isə Uca Allaha tabe olmağı bacarmadın. Şeytanı özünə dost seçməklə “mən”liyini itirdin. Hər şeyin sonunda “mən”liyinlə üzbəüz dayanıb hesabat verirsən… “Mən”liyin qarşısında özünü necə təqdim edərdin?

O, bir qədər susdu. “Mən”liyinin qaşısında aciz olduğunu dərk edirdi. Sonra:

-Mən özümü dünyanın ən bədbəxt varlığı kimi hiss edirəm. Həyatım hər zaman boşluqlarla dolu olub. Özümü dərk edəndən bəri əhatəsində olduğum boşuqlarda sıxılıb, nəfəs almaq üçün çırpınmışam. Bəlkə də narkotikin ahuşuna düşməklə bu çırpıntıların rolu böyük olmuşdur. Fani dünyamız sınaqlarla dolu olduğunu anlayıram. Allahın hər bir insanı müxtəlif yollarla sınağa çəkir. Yalnız güclülər bu sınaqlardan üzü ağ, alnı açıq çıxa bilir. Məni kimi gücsüzlər isə uçurumda olduğumuzu anlayırıq. Rəbbimizin vədd verdiyi Cəhənnəmə daxil olmağımızı gözləyirik….. (süküt)…….. Mənim Fani dünyada insanlığa yaraşan hərəkətim olmayıb. İlk dəfə 14 yaşımda həyətimizdəki körpə pişik balalarını qaynar suya atmam ilə qatil olmamın təməli qoyuldu. Hər dəfə sahibsiz pişik və ya it görəndə, onlara işgəncə verməyə can atırdım.Gecələrin birində nənəmgilin kəndində çoban Xıdır babanın töləsinə od vurdum. Qoyun-quzuların məliyə-məliyə yanıb, kabab olması mənə əyləndirici gəliridi. Həyətimizdəki toyuqları əlimlə boğub, quyuya atırdım. Hər dəfə bağban Rəmiş dayı toyuqların cəsədini quyudan çıxaranda nənəmin hirrsi təpəsinə vururdu. Bu mənzərəni görən nənəm Rəmiş dayını günahlandırırdı, hətda iş o yerə çatdı ki, nənəm yazıq Rəmiş dayını iti qovan kimi qovmuşdu.

İnsanlara ziyan vurmam adi hal almışdı. Yay ayları idi. Havalar çox isti keçirdi. Qonşunun qızı Nazlı ilə çayda çimirdik. Körpə yaşlarından üzgüçülüyə gedən Nazlı kəndimizin mahir üzgüçüsü adlandırılırdı. Həmişə ki, kimi Nazlı çayda min bir hoqqadan çıxırdı. Nazlının bu qədər gözəl üzməsi məndə paxıllıq hissi oyadırdı. Qəflətən mahir üzgüçünün ayağı daşa ilişdi. Biçarə qızcığaz çayda qanadı sınmış quş kimi çırpına-çırpına məni köməyə çağırırdı. Əvvəl özümü eşitməməzliyə qoydum. Bədbəxt Nazlının ucadan qışqırması məni narahat etdi. Tez yanına üzüb saçlarına toxundum, ipək kimi incə saçlarını sığalladım. Yazıq Nazlı ümidləndi. Məni xilaskarı bilib rahatlaşdı. Ancaq boş ümid fayda verməz deyiblər. Əllərimlə Nazlını çaya qəqr etdim. Nazlı çayda çırpındıqca isti suya saldığım pişik balaları gözümün qabağına gəldi. Bu an hər şeyə qadir olduğumu hiss edirdim. Çox çırpınmalardan sonra kəndimizin gözəli Nazlı boğuldu. Bu dəfə də şeytanın köməkliyi ilə heç kim məndən şübhələnmədi.

Özünə bənzəri vicdansızlığın pik nöqtəsində olan bu yazıq “insan”ın “mən”liyi olması ilə utanırdı. O, isə hər bir iyrənc hərəkətini etiraf etmək istəyirdi…. İstəyirdi, çünki, bu sonluqda yüngülləşməyə ümid edirdi. O, ayaqlarında güc toplayıb, ayağa qalxdı, üzünü adsız səhraya tutdu. Gözünə dəniz dalğalarına bənzəyən kiçik qum təpəcikləri göründü. O, dalğın baxışlarla özünə bənzəri ilə söhbətə davam etdi:

– Ey əziz “mən”liyim, bilirsənmi, nəyə görə Səni tərk edib, şaytana tabe oldum? Çünki, uşaqlıqdan hamının nifrət baxışları üzərimdə olub. Atamı tez tərk etmişəm. Anam isə pis yolun yolçusu olması həyatımın ən çirkin səhifəsinin açılışı oldu. Hər zaman bu səhifəni çevirib, yenisini açmaq istəyirdim. Açdığım hər yeni səhifədə çirkli səhifələrin izi qalırdı. Anamı gördüyüm hər bir yeni gün çirkabın içində batmama təkan oldu. Murdar anamın davranışlarını gördükcə daha çox heyvanlara əziyyət vermək, insanlığa qarşı olmazın hərəkətlər etmək istəyirdim. Qurbanlarımın əziyyət çəkməsi məni ruhlandırırdı.

O danışdıqca özünə bənzəri yavaş-yavaş qeybə çəkilirdi. Onun ürəyindən bir sual keçirdi. Özünə bənzəri isə özünə ünvanlandırılacaq sualı cavablandırmağa tələsirdi. Özünə bənzəri dedi:

– Allaha tövbə et! Uca Allah bağışlayandır!

Bu sözlərdən sonra özünə bənzəri gözdən itdi. O, isə şaşqın halda özünə bənzərinə ünvanlıya bilmədiyi lakin dolğun cavablandırılan sualı haqqında fikirləşə-fikirləşə gözlərini yumdu. O da digər ÜNVANSIZ DƏHLİZin sakinləri kimi Axirətin – haqq-hesab gününün gəlməsini gözləyəcək.

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Log Out / Değiştir )

Connecting to %s